
جایی مغزم از قلبم پیروی کرد .
جوابم یک سئوال است :
- نظرت با یک بغل آشتی چیه ؟
با آن دو دریاچه ی خمار بهم چشمک می زند و من هم جوری می پرم توی اون دست های از هم گشوده شده و اون پیراهن مردانه ی چروک سیاه که انگار ده ساله ندیدمش .
آخیش چقدر عطرش خوبه .
دست های داغش موهام رو نوازش می کند .
ای لعنت به کسی که قهر رو اختراع کرد !
صدایش حالا سرشار از خنده است:
- تو رو خدا نخواب .
چشم های رو هم افتاده ام باز و گشاد می شوند !
یا خدا این الان چی گفت ؟!
لطفا به من بگید که خواب نیستم !
یا خدای شیاطین، خودت بهم رحم کن وقتی ایم جوری می گه یعنی یک برنامه ای برام داره .
با شيطنت جواب می دهم :
- چرا ؟
ضربه ای کوچک به صورتم که حالا غرق در نور آفتاب می خورد و پاسخی نمی گرم از جانب او ؛ ولی چشم هایش همه چیز رو لو می دهند که او می داند .
حالا موضوع این که چی رو می دونه ؟
با بی حوصلگی می پرسم :
- چی رو می دونی ؟
- نگهبان زمان.
نیشخند معنا داری می زند و من چشم هام رو تو حدقه می چرخونم و مثل خودش جواب می دهم :
- اگه می ذاشتی می گفتم که به جز آینده گذشته هم می تونم ببینم و باید قلمرو جناب عالی رو با هم با این قدرت و هم نفرین از نابودی نجات دهم .
لب هایش از هم فاصله گرفته است و مردمک چشم های مشکیش کمی که نه خیلی گشاد شده اند با بهت می پرسه :
- ی..عنی...چ..ی ؟
- یعنی من با دیدن این دو پرش در زمان باید راز هاشون رو کشف کنم و بعد ازشون تو حال استفاده کنم تا بتونم آینده رو از نابودی بیرون بکشم.
برای همینه که بهم می گویند * نگهبان زمان * !
در بین پیشگو ها چند نفر انتخاب می شوند با این قدرت .
نمی دونم چه طوری چون ؛ مادر بزرگت هیچ چیز در مورد روش انتخاب آن ها نگفت .
نیلوفر آبی هم فقط می تونه اتفاقاتی که قرار رخ بده رو ببینه نه اتفاق افتاده .
هنوز نمی دونم چرا چون ؛ باز هم نرسیدم بهش !
*******
پیراهن زرشکی پوشیده ام که تا زانو هایم قد دارد و کمر جذبش با کمربند جذاب مشکی چرم با طرح هایی تو در توی زرشکی زینت یافته است .
دامنش راسته است و آستین های پفی دخترونه داره .
با صندلی بدون پاشنه ی دوباره سیاه ست شده است .
موهایم با آن دم های زرشکی دورم ریخته اند و آرایشی ندارم .
در راه رو های بی پایان بلک رز با آن دیوار های زرشکی و نقشه ی های کشور راه می روم .
گاهی وقت ها نور شمع های روی دیوار ها بر اثر سوز کم و خنکی که می آید می لغزد و سایه اش تبدیل به رز می شود .
گرمای آن پارافین ها با آن سوز دمای خوبی خلق کرده اند .
بعضی از نقشه ها مرکب هایشان پخش شده اند و نمی شه اسم تیکه های دور و اطراف رو خوند .
پوست دستم کاغذ کاهی با مرکب قرمز پخش شده رو لمس می کنه ؛ کاغذ پر از نا همواری است و جوهر گوله شده .
چشم هام رو می بندم و نقطه ای از کاغذ رو لمس می کنم که حالا بهش می گوییم جنگل جنون .
دارم رویای از آن زمان می بینم زمان جنگ بین دو قلمرو .
جنگل از خون هایی که زیر درخت هایش ریخته شده است جیغ می زند اون هم داره مانند سرباز های زره پوش مشکی با موهای قرمز و شمشیر هایی با فلز کم یاب بلک رز درد می کشه از این جنگ .
نیلوفر آبی از جادوی سرزمین خودمون بر علیه خودمون استفاده می کنه .
نیلوفر با آن دو چشم ابیش و لباس سفیدش که از مبارزه خاکی و گلی شده است زانو می زنه رو زمینه و یکی از دست هاش میان خاک قرار می گیره و سرش میره روب آسمون شب با ماه خونین .
او داره از حیات و جادوی بلک رز می گیره .
فریاد گوش خراشی که می زند میان صدای برخورد فلز شمشیر هایی فلزی ما و خنجر هایی فولادین آن ها گم می شود .
دوباره در راه رو هستم ولی ؛ هنوز بوی آهن در مشامم هست و گوشم سوت می کشه .
این یک گذشته بینی بود .
فکر کنم رمز اینه که بلک رز از جادوش به نیلوفر آبی نمی دهد .
نمی دونم چرا .
سایه های روی دیوار به خود شکل تاج می گیرند و بعد کالایاس با آن کت و شلوار خوش دوخت زرشکی ظاهر می شود .
آب دهانم رو می بلعم و تیکه ام رو از روی دیوار بر می دارم ؛
نمی تونم تعادلم رو حفظ کنم و ، نزدیکه که سکندری بخورم ؛ ولی او با آن دست هایی قوی و گرم کمرم رو از پشت می گیره و منی که تعادل ندارم و نمی تونم وزنم رو تقسیم کنم با شتاب کوبیده می شوم به سینه اش .
با عطر گرمش چشم هام رو می بندم و سعی می کنم به آن میدون خون و سلاخی شدن سرباز ها فکر نکنم .
بادی که می وزید و استخون هایی جنگل رو به ناله وادار می کرد هنوز داره به گونه هام سیلی می زنه تا از سفیدش کم شود .
کالایاس بدون پرسیدن هیچ گونه سئوالی فقط دست هاش رو مثل تیکه ای از جهنم دور کمر یخ زده ی من پیچونده بود و باعث شده بود سر من لیز بخوره روی سینه اش و او چونه اش رو بذاره روی مو هام و با اون نفس هلی داغ من رو به آتش بکشه .
من تیکه ای از قطبم؛ همیشه ی خدا دست هایم سرده ولی ؛ او مانند جهنم داغ سوزان .
می تونه من رو غرق در خوشی کنه جایی که نه من نگهبان زمانم و نه اون پادشاه بیشتر دنیای شیاطین.
جایی که نه او می تونه ذهن من رو بخونه و نه من بتونم گذشته اش رو ببینم !
فقط خودمون باشیم ؛
ولی نه من این دنیا رو هم دوست دارم .
جایی که توش پر از رز سیاه ، جایی که اهریمن ها شکلات داغ می خورن ، جایی که حتی نیلوفر آبی وجود داره .