ویرگول
ورودثبت نام
ALTIN
ALTINروایت گر صدای سکوت ...
ALTIN
ALTIN
خواندن ۶ دقیقه·۱ سال پیش

رزی در دنیای زیرین p25

گین شدن ما می شود ؛ ولی وقتی این بار چشم هام رو باز کرده ام و خودم رو تو همون شرایط و در همان آغوش پیدا کردم .

او نیز مثل من به رویای شیرین رفته بود .

مال من دیگر پیشگویی درونش نبود .

دستم رو از ریز پتو بیرون می آورم و آروم روی گونه اش می گذارم .

پوستش دیگر داغ و طب دار نیست ، معمولی هم نیست .

انگار داره چیزی می بینه که باعث شد عرق سرد روی پیشانیش بیشتر شود و دست هایش درست مانند رز خار دار دورم پیچیده شود و مرا بیشتر به خودش بفشارد.

سعی می کنم ، کنترل اون قدرت هایی که به قول مادربزرگ در آن دفتر داشت در خونم می چرخید رو به دست بگیرم و مانند اسبی وحشی ، آروم آروم رامش کنم ؛

ولی ان اسب کنار بیا نیست .

هرچقدر هم چشم هام رو ، روی فشار می دهم و سعی می کنم در دل آن تاریکی کور سوی امیدی پیدا کنم ، نتیجه ای نمی گیرم .

هیچی .

فقط سیاهی خالص ، خلاص مانند آن دو اقیانوس طوفانی کالایاس.

تصویری مبهم از جایی کویری می بینم .

می تونم گرمای آفتابی که می شد روی شن های زیرش چیزی پخت رو احساس کنم و از این فاصله دامه های عرق روی پیشانی آن پسر که فقط شلوارک پاش بود و موهایش از عرق خیس ، بودن رو ببینم .

در صورتش دقیق می شوم ؛ کالایاس و حدود پانزده سال دارد .

از کیف روی دوشش کوزه ای در می اورد که کرمی رنگ است و معلومه توش آبه.

این پیشگویی نبود این یک گذشته بینی بود .

یکی از کم یاب ترین نیرو ها که فقط چند نفر تو چند قرآن داشته اند و اون ها باید دنیا شیاطین رو نجات می داده است و نمی گذاشته سقوط کند .

یعنی کار من هم همینه ، مادربزرگ تک تک چیز هایی که باید یاد بگیرم رو برام توضیح داده است .

حالا وقتش است که بلند شوم و کنار پسری که کنارم خوابیده است یا بهتر بگویم پادشاه قوی بجنگم تا بتونم این دنیا رو حفظ کنم درست مانند اجدادم .

نمی توانم بگویم که پیشگو هستم می تونم به قول نویسنده کتاب بگویم : نگهبان زمان .

من تمام لحظاتی که گذشته و قرار متولد بشه رو ببینم و این کمک می کنه بتونم اون آینده رو تغییر دهم به نتیجه ی دل خواهم رو بدست بیارم و یک جورایی زمان رو نجات بدهم از چنگال شر .

درسته ما خودمون شر هستیم ؛ ولی اهریمن تر از ما هم هستن مثلا ؛ بقیه ی طبقات این دنیا یا بقیه قلمرو هاش .

ما جنگی با فانی ها ندارم ما این‌جا داریم با خودمون می جنگیم ؛ سر اینکه کی قوی تر ، کی لایق تر و هزار بحث دیگه .

نیلوفر آبی می خواد بلک رز رو جزو حکومت خودش کنه و از قدرت قوی ما ها سو استفاده کنه .

نمی دونم چرا سعی نمی کنه دوست ما شه به جای دشمن وقتی می دونه این حکومت جزو وسیع و قوی ترین پادشاهی هاست .

با حرف هایی که بر زبان کالایاس جاری می شوند و بعد به گوش هایم می سرد دوباره چشم بر این جهان باز می کنم :

- زمانی که پدرم بر این حکومت حکم فرمانی می کرد و من در طب عشق تو می سوختم ؛ نیلوفر آبی یکی از بهترین متحدین ما و قوی ترین دوست هامون بود که تو جنگ های بزرگ بعد از مادر بزرگ برامون پیشگویی می کرد و ماهم دور کل آن سرزمین گرد رز می کاشتیم و اون ها رو از حمله دشمن محفوظ می کردیم و در اصل اسکورت شان می کردیم.

چند تن از بهترین جادو گر هایی که می توانستند آن رز های رونده رو در هم بپیچند به آن جا فرستادیم و جاش چند پیشگو گرفتیم که هیچ خطایی یا بهتر بگویم درصد کمتری خطا در رویا هاشون بود برای ما فرستاده اند .

ما داشتیم تو خوشی زندگی می کردیم ؛ جشن بود ، شادی بود.

ما در مراسم های هم شرکت می کردیم و به سلامتی هم جام شراب بلند می کردیم ؛

ولی اینجا جهنم نه بهشت .

روزی همه چیز بعد شد که یکی از دوست هایی که ما فکر می کردیم باهم صلح کرده ایم به آن سرزمین حمله کرد و این جا تازه شروع ماجرای ما با نیلوفر آبی.

درباريان من ؛ بله دیگر پدرم از تاج و تخت کناره گیری کرد و آن را به من داد .

بر گردیم سر بحث اصلی ؛ آن ها ضعیف شده بودن ؛ چون مدت ها بود از جایی که توش می تونستن از رز های رونده جادو و نیروی حیات بگیرند دور بودن و هر چقدر هم که قوی باشی بالاخره روزی کم می آوری و باعث میشی که کل آن دیوار ها فرو بریزه.

بوی برکه و لجن زار نتوانست آن ها رو دور کنه و بخش زیادی از نیلوفر آبی به تصاحب رسید .

آنجا بود که ما فهمیدیم حالا ما دشمن هم هستیم .

نیلوفر عهد بست که یا این جا رو بگیره یا ما رو به خاک سیاه بنشوند.

او داره جونش رو وسط می ذاره و معلوم نیست که داره ضعیف میشه یا قوی .

سر جایم کاملا می شینم و موهام رو بالا می برم .

رنگش شدت گرفته است .

صدایی نیست فقط ناله ی باد است و صدای بر خورد شیشه با دیواره های قصر با سنگ های بزرگ و قدیمی طوسی رنگ .

کالایاس نیز مثل من نشسته است و پاهاش رو از پایین تخت آویزون کرده.

روی تخت لیز می خورم و او به او می رسم .

قلبم بهم می گوید که دست هات بره به سمت صورتش و اون رو قاب بگیره .

حرکت بعدش این باشه که به سمت خودم صورتش رو کج کنم و در آن دو چشم به رنگ آسمان هایی اینجا غرق شوم ؛ ولی حیف که فقط می نشینم و رویا بافی می کنم .

نمی دونم معنی آن حرف هایی که بهم زد صلح و آشتی است یا فقط خواسته از برهوت نجاتم دهد .

غم زده به دزدکی نگاهش کردنش ادامه می دهم .

از دوری او لرزی شدید به اندام نحیفم افتاده است .

او درچند سانتی متریم نشسته است ؛ ولی انگار باهام مایل ها فاصله داره .

دلم برای اینکه دست هایش رو دور تن فرسوده و بدون جون من بپیچد و مرا مجبور کند که سرم روی سینه اش قرار بگیره و بعد با آن عطر بخوابم در نور مه زده اتاق .

درسته چند دقیقه بیشتر نیست که تنم رو به فریاد های بی کرانی که داشتند می گفتن بلند شو !

از روی تخت جدا کردم .

صدایش من رو از این تفکرات آزار دهنده بیرون می کشه و به حالی ترسناک پرت می کنه.

تمرکزم رو بین اتفاقاتی که داره می افتد و صدای او تقسیم می کنم:

- میرا ؟

بی اختیار جوابم فقط یک کلمه است :

- جانم؟

اگر می خواهد قهر باشد منم قهر می کنم ؛ ولی نمی دونم چرا زبونم به

۷
۰
ALTIN
ALTIN
روایت گر صدای سکوت ...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید