
چند بار و چند بار .
از وقتی رسیدیم نشسته رو صندلی و به ديوار زل زده و این کار رو با فکی که عضلاتش منقبض و جمع شده اند انجام می دهد .
پاهایم سست روی آن سنگ ها قدم بر می دارد .
باد شیشه های پنجره ها رو مجبور به خنده های ترسناک می کرد ، خنده هایی که موها به تن آدم راست می کرد .
آن قطعه های یخ رز ها رو نوازش می کردن و بعد به زمین سنگی بر می خوردن و درست مانند بلوری هزار تکه می شدن و کل زمین رو تسرف می کردن .
من قدم زنان به سمت او ادامه می دهم .
بدنم رو تو آغوش می کسم .
من نه از نیلوفر می ترسم و نه از ارکیده حتی از آن زوزه های شیطانی هم نمی ترسم ؛ از این می ترسم که کالایاس دیگر دوستم نداشته باشه می ترسم .
قلبم از عشق او در آتش جهنمی که او برایم ساخته است جزغاله مید شود .
وقتی به او می رسم درست میشه با باز کردن چشم های پریشون و خسته اش .
با دیدن من انگار بتواند تا ته قلب و روحم رو بخواند دست هایش برایم باز می شوند .
آروم و با قدم های نا مطمئن خودم رو به آن بغل گرم با بوی شکلات و البته کمی خون می رسانم.
وقتی سرم روی آن سینه ای قرار می گیرد که سرعت تپش آن قلب درونش مانند آن تیکه های یخ که به پنجره می خورن و سکوت رو می شکنن زیاد است حتی یک زره از آشوب و آدرنالین درون خونم کم نمی شود ،
لب می زنم :
- دوست دارم کالایاس.
دست های طب کرده اش روی فکم قفل می شود و آن رو با شتاب بلند می کند .
لعنتی مجبورم کرد به چشم هایش نگاه کنم تا بگوید:
- نکنه فکر کردی من ندارم ، میرا ؟
هان؟!
جوابم رو بده .
فریاد نمی کشد ؛ ولی صورتش از حرف فریاد بلند تر عربده می کشد که تو به عشق من شک داری ؟
حالا آروم شده ام برای همین دست هام رو ، روی گونه های گلگون او قرار می دهم .
پوستم از طب زیادش می سوزد و قلبم آتش می گیرد .
سریع بلند می شوم و حالا این دفعه من هستم که سر او بدون صدای بلند فریاد می کشم :
- بخواب رو تخت ، کالایاس.
حالت بده !
با لجاجت می گوید :
- نمی خوابم .
حالم هم خوبه .
با جمله ی آخر چند سرفه کوتاه می کند که سعی داره مخفیش کنه ؛ ولی من تیز تر از این حرف هام پس از روی پاهایش بلند می شوم و دست او را به دعوا بدون حرف می گیرم .
تعادل نداره و شدیدا مریض شده .
تمام آن مسیر رو سعی می کنه از من فاصله بگیره و به سمت در آن سمت برود ؛ ولی تلو تلو خوران دوباره مجبوره به من تکیه کند .
وقتی روی تخت می خوابد، پیشونی عرق کرده اش رو می بوسم و موهای ابریشمیش رو از چشم هایش کنار می زنم و می گویم :
- من به عشق تو شک ندارم.
خودم کنارش می خوابم .
********
آفتاب صبح گاهی صفحات کهنه و زد شده ی دفتر مادر بزرگ رو نورانی می کرد و کمکم می کرد بتوانم بهتر مرکب پخش شده آن دفتر خاطرات رو بخونم .
کالایاس روی تخت به طرز عمیقی خوابیده است و طبش پایین اومده است .
این چرا هذیون نمی گه من بفهمم داره خواب چی می بینی .
با بستن شدید دفتر خاطرات خاکی که ازش بلند میشه ریه هام رو می سوزونه و من برای اینکه و اون پادشاه خسته و مریض روی تختم بیدار نشه جلوی عطسه کردنم رو می گیرم .
تن لا جونم رو به سمت تخت هدایت می کنم و سعی می کنم تخت زیاد پایین نره .
سرم رو روی بالشتی می گذارم و به زیر پتو می خزم .
چشم هایم روی هم می افتند و بعدش دست های بزرگی دور من می پیچد و مرا به سمت آغوش خود می کشد .
انگار آن وزنه ی صد کیلویی که راه نفس کشیدن مرا بسته بود و مانند آن تیغ نازک و باریکی که نیلوفر روی شاه رگم گذاشته بود ، می خواست زنده بودنم رو ازم بگیره حالا با حرکت او محو شده است .
دستش روی ستون فقراتم بالا و پایین می شد و طرح های نامعلومی می زد .
نفس هایش موهام رو نوازش می کرد و انگار من به جای بغل او در کوره بودم .
سرم روی سینه اش بود و قلبش با ملایمت دستوراتی که از مغز برایش فرستاده می شد رو انجام می داد یا بهتره به زبون خودمونی تر بگویم داشت می تپید .
موهام رو کنار می زند و درست کنار گوشم ، جایی که لب هایش لایه ی گویم رو گرم می کنند نجوا می کند :
- اگه شک نداشتی که این رفتار رو نشون نمی دادی میرا .
اه، این بشر چرا نمی زاره من دو دقیقا آروم بخوابم ؟!
حالا ما یه کاری کردیم این می خود ۲۴ ساعته بگه .
خب ، میرا خودت رو کنترل کن که نزنی زیر گریه و جواب معصومانه ای بدهی ، سعی کردم ناراحت بودنم زیاد معلوم نباشد :
- حالت بهتره ؟
- اگه دیشب می گرفتی کنارم می خوابیدی به جایی اینکه با اون دفتر سر و صدا راه بی اندازی بهتر هم می شدم.
لبخندی بسیار کوچک و شیرینی لبانم رو به اشغال خود در می آوردن.
پلک هام دیگر نمی تواند در آن نور مه آلود و کم رنگ که از پرده های زخیم رد می شدن مقاوت کند و به خواب می ردم .
البته خوابی خوب با چاشنی شکلات .
*****
گاهی وقت ها انتظارات ما برآورده نمی شود و باعث ناراحت و اندوه