
روی کمر خوابیده و با چهره ی خندان و گشاده می گوید :
- با اون یکی نامزدم رفتیم دنیای آدم ها بهم پیتزا بده بعد پیشگویی می بینی بر می گردیم اینجا برای نجات بلک رز .
ای شیطونی در دلم بهش می گویم و در واقعیت حالت قهر کرده ای به خودم می گیرم و جواب دندان شکنی نسیب نامزد پادشاه پروم می کنم :
- عه ! الان هم برو پیش همون.
بعد از جوابی که ازش دل خوری رو می شد پارو کرد روم رو اون ور کرده ام.
می تونستم که الان دمش از تعجب کمی بالا آماده است و داره از حیرت می ترکه.
در دلم می شمارم :
- ۱ ، ۲ ، ۳.
و بعد صدای او می آید که اسمم رو با صدایی که کم از صدای موتور هواپیما از بلندی ندارد فریاد می کشد :
- میرا !
جوابش رو نمی دهم و حالت دفاعیم رو حفظ می کنم و لبخندم رو تبدیل به پوزخندی بزرگی می کنم .
می تونم اول صدای قدم هایش که مطمئنا با دست هایی مشت شده و فکی قفل شده همراه است رو بشنوم و بعد عطرش که از صبح مانده است به بینیم بر خورد می کند .
حرارت دستی از طرف او که داره به سمت کمرم می آید تا او را بگیرد و بعد کل تن خسته من رو به سینه اش بکوبند رو حتی از این فاصله احساس می کنم .
با جیغ از او دور می شوم و با دندون هایی که روی هم قفل کرده ام بهش می توپم :
- دستت به من خورد، نخورد !
چشم هایش گشاد شده است و دستش رو هوا خشک شد .
دوست دارم بپرم بغلش ؛ ولی این حس که اذیتش کنم در احساساتم مشهود تر است .
پسرا یاد بگیرید با ما دختر ها بازی نکنین البته اگه جونتون رو دوست ندارید بکنید .
من تازه خوبم فقط قهر کردم یهو دیدی ازت طلاق گرفت رفتا!
حالا خود دانی .
با صدای گرفته ای می گوید :
- فقط شوخی بود .
من به جز تو کسی رو ندارم میرا .
دستم رو ، روی قلبم مشت می کنم و با چشمان اشکی می چرخم سمتش و جفت دست هام رو می ذارم رو صورتش می گویم :
- منم همینطور کالایاس.
*******
دیشب تا صبح درمورد مذاکره اش با ارکیده بحث کردیم و استراتژی ریختیم و فقط از کل اون حرف ها آخرش رو یادمه که از شدت خستگی سرم رو گذاشتم رو دست هام که بالشتی نرم در سطح چوبی میز آرایشی و به قول تو خواب صد طبقه جهنم رو دیدم .
ولی حالا بعد از خواب آرومی که توش نه خبری از آینده بینی بود و نه مادربزرگ کالایاس در تختم بیدار شدم و روم پتوی بزرگ و گرمی بود و زیر سرم چند بالشت .
این ها به کنار کالایاس هم دسته کمی از من نداشت و او نیز با همون لباسش روی تخت افتاده بود و وارد رویا شده است .
با کمک تاج چوبی تخت در جایم می شینم و پتو رو کنار می زنم .
پاهایم سنگ ولرم کف اتاق رو لمس کرد.
دوباره بوی برکه در مشامم می پیچد ؛ ولی خبری از پیشگویی درمورد نیلوفر نمی بینم یا بهتره بگویم اصلا پیشگویی نمی بینم فقط یک تصویر مبهم ثانیه ای به مغزم می سرد و بعد پوف ! محو می شود .
هرچقدر هم به مغز خسته ام فشار می آورم، هیچی به هیچی.
بدنم از سوز سردی که نمی دونم منبعش از کجاست مور مور می شود و باعث میشه در خودم مچاله شوم .
با دست هایم خودم رو بغل می کنم و پا تند می کنم به سمت پنجره ی بلند روی دیوار مشکی که پرده اش زرشکی است ؛ ولی پنجره بسته است .
دستم رو ، روی میله های آهنی و آن ها نیز حتی یک میلی متر از هم فاصله ندارن .
پس این سرما از چی ؟
در اتاق نیز بسته است .
خب به جواب نرسیده ایم و چشم هایم دارد گرم می شود .
یا خدا نکنه کار نیلوفر!
سرم دوباره شروع به تیر کشیدن می کنه و گوش هایم زنگ می زنند .
دیت های یخ زده و لرزانم رو بر سرم می فشارم.
انگار کسی داره با ضربات پشت سر هم پتک به سرم می زند تا ضربه مغزی شوم .
زانوهایم رو ویبره هستند ؛ ولی من پرو خودم رو لنگ لنگان از روی سرامیک هایی که هر کدوم شبیه تکه ای از قطب هستند رد می کنم .
تور دور تخت رو کنار می زنم و کالبدی که مطلق به من است رو ، روی آن رها می کنم .
انکار به هر کدوم از اعضای بدنم یک وزنه ی ۱۰۰ کیلویی وصل کرده اند .
سینم تند ، تند بالا و پاین می روند و می تونم نبض درون گردنم رو حس کنم .
خودم رو با هزار زحمت به بالشت می رسونم .
حتی نرمی او نمی تواند با آن کسی که آن پتک سنگین آهنین رو تو فرق سر من می کوبید مقابله کند .
کالایاس با وحشت سر جایش می شیند.
می تونم قلبش که تند تند می زند رو ببینم.
ما دختر ها همینم حتی وقتی عزرائیل اومده ببرتمون دست از اذیت کردن مرد های درون زندگیمون بر نمی داریم حالا می خواد داداشمون باشه ، بابامون باشه ، نامزد یا شوهر .
این ها نمونه اش هم خودم :
- من اینجا داشتم جون می دادم ، خوابیدن حال داد ؟
حالا خواب چی دیدی اینطوری با شادی از خواب پریدی ؟
در اتاق در همان لحظه با شتاب باز می شود و اون پسر روز اول در درگاه ظاهر می شود .
نفس نفس می زند .
من و کالایاس هم زمان باهم از روی تخت بلند می شویم .
با حرفی که او می زنند کلا سر دردم از یادم می رود :
- سرورم ، قلعه بلک رز مورد حمله ی ارکیده سفید قرار گرفته است !
با تموم سرعت پشت کالایاس می دوم .
موهایم باز دورم ریخته است و به جز شلوارک چرم کوتاه و بافت بلند زرشکی رنگ چیزی تنم نیست ؛ ولی خدا رو شکر کالایاس همون لباس امپراطوریش تنشه .
درحالی که به قدم هام سرعت می دهم زیپ بوت بلند چرمم رو نیز بالا می کشم .
تک تک در های درون راه رو بازه و درون اتاق هاش مشخصه ؛ ولی تمام