
پادشاه آن ها از ماشین سواری می ترسد ؛ ولز در عین حال می تونه حتی خارج از جهنمش دیواری رو با رز سیاه زینت بدهد .
کنار او روی تخت نشسته ام و به چشم های بسته اش نگاه می کنم .
آروم خودم رو بالا می کشم و سرم رو به تاج تخت تکیه می دهم و به دید زدنش ادامه می دهم .
صدایش محکم است :
- بیا اینجا .
بعد از شنیدن صداش دست هاش رو می بینم که از زیر پتوی بزرگ سیاه و کوسن هایی قلبی شکل باز شده اند .
سعی می کنم بدون واکنش باشم ؛ ولی نیش شل شده ام علاقه ام رو به اینکه در بغلش جمع شوم رو نشون می دهد.
نفس هایش برعکس چند دقیقه قبل که سریع و بریده بودن آروم شده اند .
در دلم به او غبطه می خورم و در عین حال برایش خوشحالم ؛ چون حال او خوب است ؛ ولی حتی یک دهم درصد از سر درد بی حد و مرز من کاسته نشده است .
قلبم دارد خودش رو می کشه برای اینکه از دهنم بیرون بپرد!
چشم هایم با عطر او گرم می شود و به خوابی فرو می روم که درونش نه نیلوفر آبی وجود دارد که بیرون از مرز های این قلعه ی نهفته برای به دست آوردن کل این قلمرو نقش بکشه و نه درباريان خیانت کار به پادشاه خود.
رویای که دیدم نه درمورد آینده بود و نه حال درمورد گذشته بود .
گذشته ای که مادر بزرگ کالایاس دقیقا پشت همون میز کوچک جمع و جور نشسته است با نور فانوس زرد کنارش آن دفتر خاطرات را به پایان می رساند .
سرش رو حتی چند اپسیلون بالا نمی آورد فقط می گوید :
- تو سال های بعد این رویا رو می بینی و منم به انواع راه نمایی که از بین صد ها هزار پیشگو انتخاب شده ام که چراغ راهت باشم باید بهت این رو گوش زد کنم .
به هویتت هیچ وقت شک نکن تو جزو دربار کالایاس هستی نه جزو مردمان جنگ زده ی نیلوفر آبی.
میرا تو ملکه ی این سرزمینی ، پس خودت رو جمع کن و ذوی قدرت هات کار کن .
خوابم تموم می شود ؛ ولی من دوست ندارم این اغوش و این پیشگوی شیرین به اتمام برسد .
صدای خنده ای از دنیای زیرین به گوشم می رسد و منم از فضولی اینکه ، کی چنان قه قه شیرینی می زند از خلسه ام دل می کنم .
وقتی وارد این دنیا می شوم اول نور زیاد چشمم رو می رند ؛ ولی بعد چند ثانیه بستن آن ها می توانم چهره ی خندان کالایاس رو که با لباس امپراطوریش به ديوار خالی جلوی تخت تکیه داده است ببینم .
چشم هایم خمار خواب است و لب هایم از خشکی ترک خوردن .
با صدای خش دارم که به زور از حنجره ام خارج می شود می گویم :
- هر کس به این تشنه ی کربلا آب برسونه توسط او دعا می شود !
چقدر صدای خندیدنش بلند است و شبیه عطر او که کل اتاق رو در بر گرفته است .
با لحن خوشحال و شادی می گوید :
- نظرت با شکلات داغ چیه ؟!
با ذوق کودکانه ام که نمی دونم چرا از وقتی اومدم اینجا زیاد توم پیدا میشه و لبخند گفتم:
- رد کن ببینم.
با بشکنی لیوان سرامیکی مشکی در دستی که خالی بود ظاهر می شود و اون رو دست من می دهد .
با لذت به بوی خوش بخاری که از آن لیوان داغ که دست هام رو به آتش می کشید نگاه کردم .
بویش بینیم رو قلغلک داد و من با آن داغی که کل زبونم رو که شبیه جهنم به آتش کشیده بود به خلسه ی کم یاب و نابی رفته ام.
لبخند اون پهن تر شد و گفت :
- نمی خوای بدونی کجا بودم ؟
با لبخند مرموزی که روی لب هام شکل گرفته است جواب کوتاهی می دهم :
- با اینکه فضول نیستم ؛ ولی دوست دارم بدونم کجا بودی .
- میز مذاکره با ارکیده سفید.
هر چی خورده ام کوفتم شد و اون مقداری که داشتم می بلعیدم در حرکت ناگهانی با سرفه هایی پشت سر من از دماغم در اومد .
او چند ضربه کوچک به کمرم زد و منم سعی کردم خودم رو آروم کنم ؛ ولی باز هم با صدای جیغم می گویم :
- چی ؟!
خودش رو با سر رو یکی از کوسن هایی قلبی شکلم به رنگ زرشکی روی تخت نرم و گرم می اندازد و جوابم رو می دهد :
- داشتم بعد از چند روز آروم می خوابیدم که فهمیدم کل قلعه ی اصلی بلک رز رو دارن دنبال بنده می گردن بعد من اینجا دارم خواب صد طبقه جهنم رو می بینم .
خنده ی زیر زیرکی می کنم و او که حالا تشویق شده است که ادامه دهد می گوید :
- بعد یکی از خدمه ی این یکی قصر خبر داده که من رو اینجا دیده .
حالا اینا میان پروسهی اون یکی قلعه رو ، اینجا عملی کنن .
واقعا مغز ندارن ؛ یعنی نمی فهمن وقتی من اون ور نیستم به احتمال ۹۹ درصد پیش تو ، توی اینیکی قلعه ام ؟
رگ شیطنت و حسادتم هم زمان باهم نمایان شد و نتیجه اش این جمله است :
- اون یک درصد باقی مونده چی ؟