
لباس سیاه تنش کرده بود به همراه بوت های بلند .
لباسش شبیه ما بود .
لعنتی استتار کرده بود که شناخته نشه .
بوی برکه می داد .
با جیغ به دنیای فانی ها برگشتم !
کالایاس بالا سرم ایستاده بود و با استرس و نگرانی نگاهم می کرد .
ویل با ذوق پرسید :
- پیشگویی دیدی الان ؟
از سر جام پریدم و بدون توجه به اون ها گفتم :
- بلک رز در خطره ، کالایاس باید بریم .
او فریاد زد :
- آیینه.
دهان بث چسبیده بود به زمین و انگار زبونش تو دهنش قفل شده بود فقط دستش رو تکون داد به سمت راه رو آخر سالن کوچک .
فقط بوی برکه در بینیم بود .
کالایاس پشت سرم می اود .
وارد راه رو با نور کم زد رنگ می شوم .
دست شویی .
وارد سرویس کوچک با روشویی و توالت فرنگی می شوم .
سنگ زیر پایم سرد است و همه جا بوی مایع دستشویی می دهد .
جنگل جنون رو تصور می کنم و از آیینه رد می شوم
باد موهای بافته شده ی من و کت کالایاس رو به پرواز در می اورد .
صدای خنده های او در گوشم زنگ می زد .
کالایاس چشم هاش رو بست و دست هاش رو بالا آورد.
داشت سعی می کرد دیوار دفاعی از گل درست کنه .
نالید :
-لعنتی نمی تونم ، داره جادوم رو مسدود می کنه .
حالا نوبت من بود که به سرزمینم خدمت کنم .
در میان داد باد و سوزی که تا مغز استخوانم رو تبدیل به یخ می کرد بازوی او را گرفته ام و چشم هام رو بسته ام .
در ذهنم تصور کرده ام که دارم جادوی ناچیز و غیر قابل کنترل خودم رو به او انتقال می دهم .
او کنار گوشم گفت :
- ادامه بده ، داریم موفق می شویم .
می تونم جادوی تو رو ، درون خونم احساس کنم .
با لبخند کوچکی که نمی دونن کی رو لبم جا خوش کرده بود پلک های سنگینم رو از روی هم بر می دارم و به ديوار بلندی که او با کمک من ساخته بود می دهم .
او نیز با لبخند جواب سئوال تو ذهن من رو می دهد :
- چون تو هم پیشگو هستی نمی تونه جادوت رو متوقف کنه !
صدای در بین درخت های تا آسمان با تنه های بزرگ می پیچد .
صدای زنانه عصبانی است که می غرد :
- بلک رز مال منه .
فریاد کالایاس با داد عصبی نیلوفر ترکیب می شود :
- میرا ، حالا نوبت تو .
دست هام رو از روی بازوش بر می دارم و روبه دیواری می دهم که داره شکسته میشه .
رز هایی که داشتن پر پر می شدن انگار با نیروی پنهان من دوباره جون میگرن و خودشون رو بالا می کشن .
کالایاس با حیرت می گوید :
- تو هم قدرت حکومت من رو داری و هم نیلوفر آبی.
تو خاص ترین شیطانی هستی که تو تمام این قلمرو هست .
میرا !
طوفان آروم می گیره ؛ ولی من هنوز صدای طنین صدای نیلوفر رو می شنیدم .
دست هام رو پایین می آورم و می پرسم :
- اون می خواد بلک رز رو جزو قلمرو خودش کنه ؟!
ماه دیگر آبی نیست و دوباره قرمز شده ، سرخ به رنگ خون ، خونی که برگ های خش خش کنان زیر پای ما را گلگون کرده است .
دست هایم کنارم جمع می شوند مانند قلبم از دیدن صحنه ای که کالایاس درون خودش جمع شده و فریادی از درد می کشد .
می تونم شوری قطراتی که از گوشه ی چشم هایم جاری می شوند رو ، روی پوست یخ زده ام احساس کنم .
با تمام قوا و جونی که تو تن خسته ام از دیدن این تصویر مانده است به سمت او می روم ؛ ولی قتی به او می رسم با دیوار نامرئی بر خورد می کنم و چیز چوبی زمختی کمرم رو خراش می دهد .
فریادی از گلویم خارج می شود که ناخواسته است .
نمی خواستم سر او داد بزنم ؛ ولی مجبورم چون ؛ خیلی با او فاصله دارم .
صدای لرزانم در میان شاخه هایی غول پیکر و خالی از برگ می پیچد:
- کالایاس، سایه هات رو کنترل کن .
نمی تونم وارد دایره شوم .
صدای داد هاش بالا تر می رود و من میانش نجوایی می شنوم که می گوید :
- دروازه ...
کوله ام رو از رو دوشم بر می دارم و با دست های لرزان آیینه جیبم رو می آورم بیرون و داخل دایره رو تصور می کنم .
وقتی وارد اون سپر می شوم وقتی برای استراحت ندارم فقط دست او را می گیرم و جایی بیرون از این جنگل مزخرف رو تصور می کنم .
*******
کالایاس روی تخت من خوابیده است و گاهی ناله می کند .
بعد از استفاده کردن از قدرتی که نمی دونم از کجا در خون یخ زده ی من در آن مرز بین دو قلمرو سرم به شدت درد می کند و ریتم نفس هام نامنظم شده است .
دست هایم لرزش خفیفی گرفته است .
نور اتاق کمه ؛ ولی مغزم به پلک هایم که جون می دهند که فقط چند دقیقه استراحت کنند فرمان خواب و آرامش رو نمی دهد .
مگر می شود تا وقتی نیلوفر آبی داره اون بیرون برای از بین بردن کل این حکومت نقشه می کشه آدم احساس امنیت و آرامش کنه .
از روی صندلی چوبی بلند می شوم و به سمت تخت می روم که او نصف بیشترش رو تحت اشغال در اورده است .
چهره اش در هم جمع شده است .
کالایاس عزیز من .
چرا همیشه تو باید درد بکشی ؟
چرا تو باید اشک ریختن های من رو ببینی نتونی هیچ کاری بکنی ؛ چون از اینکه پذیرفته نشی می ترسیدی ؟
خیلی چرا در ذهنم که هیچ جوابی برایش نیست .
هیچ چیز این دنیا عادلانه نیست .
همه فکر می کنن اهریمن ها موجودات پلیدی هستن که خیلی غول پیکر و ترسناک هستن و می خوان با آتشی که از دست های زورشون به بیرون پرتاب می کنند کل دنیای فانی هارو نابود و به آتش بکشند ؛
ولی من شیطان هایی رو دیدم که رز پرورش می دهند و بوی شکلات می دهند و تنها تفاوت آن ها با ما موهای طبیعی رنگ شده شان و دم های شیر مانند شان است .