- بچرخ .
پشتم رو بهش می کنم و او موهام را به سمت خودش می کشه.
آروم تار تارش رو از دست باد در میاره و در هم می بافد .
دست هایش گرم هستن.
چند ماشینی که از کنارمون رد می شدن که همشون دختر بودن و یکی از آن ها داد زد :
- خدا بده از این شوهر ها !
وقتی کارش تموم شد کش هم ته موهام بست .
وقتی دوباره توی ماشین می شینم بافت رو نوازش می کنم و می پرسم :
- کش از کجا آوردی؟
- حدود ۱۰ سال پیش ازت یک قوطی دزدیدم .
بالاخره وارد شهر شده ایم .
نور ماه تنها نور موجود در ماشن بود و نیمی از صورت های ما رو روشن و بقیه ی آن رو تو تاریکی رها کرده بود .
لبخندم گشاد تر می شود .
با صدای بوق ماشین ویل که پشت سرمون اومده بود خودم رو عقب می کشم و با دست هایی که حالت مشت شده به خود گرفته است از ماشین پیدا می شوم .
دیگر بوی پیتزای ۹۹ سنتی به خون در تلاطمم آرامش تزریق نمی کند .
ترجیحم بوی رز هایی است که کل دیوار های خارجی قصر رو فرا گرفته است .
نور های مغازه ها چشم هایم رو آزار می دهند و بوی عطر خنک بقیه بینیم رو قلغلک می دهد .
می تونم صدای شاد کالایاس رو بشنوم که می گوید :
- یادمه عاشق پیتزا بودی.
حالا نوبت من است که شاخ در بیاورم و با زبونی که قفل شده است بپرسم :
- تو از کجا می دونی ؟!
به روی دماغم ضربه ای می زند و جوابم فقط یک کلمه است :
- رازه .
ویلیام کنارم قرار می گیرد و می گوید:
- اول پیتزا یا مال ؟
بدون نگاه کردن به هیچ کدامشان جواب هر دو را می دهم :
- پیتزا .
می گویم و راه رستوران مورد علاقه ام رو در پیش می گیرم .
می تونم قدم های بلند و استوار کالایاس رو کنارم احساس کنم و بعد زمزمه اش رو دقیقا کنار گوشم که نجوا می کند :
- ممنون عزیزم.
بدون جواب دادن در شیشه ای مغازه کوچک دنج با گیاه های سبز خوشگل که با میز و صندلی هایی چوبی پوشانده شده بود باز می کنم .
این صدای زنگوله ، صدای هر روزه ی من بود .
بث با موهای بنفش پسرونه اش و اون پیش بند طوسیش روی تاپ بند نازک قرمزش با دیدن من با پالتوی بلند سیاه چشم های آبیش گرد شده بود .
بوی پنیر کل فضا با سرامیک سفید رو گرفته بود .
با لبخند از در میان اپن کوچک که روش پر از دستگاه قهوه ساز بود رد شدم .
او لیوانی که دستش بود رو همونجا کنار دستگاه بزرگ نقره ای رها کرد و من رو تو بغل خود گرفت .
داد زدم :
- خفه شدم، ولم کن !
کالایاس با چشم هایی که عصبانیت ازش می بارید در دو قدمی ما ایستاده بود .
می دیدم که دوست داره با آن دو گوی سیاه جهنمی بث رو به آن دنیا هدایت کند ؛ ولی می دونه که نباید تو این دنیا از جادو استفاده کند .
ویل هم دست به سینا تکیه داد بود به اپن .
خودم رو از بغل او رها کردم و به سمت کالایاس و ویل رفته ام .
با لبخند تا بناگوشم گفتم :
- بث ویلیام رو که می شناسی .
او سری تکون داد و با علامت چشم و ابرو بهم گفت که اون یکی کیه ؟
منم جوابش رو بلند دادم :
- کالایاس، بث.
دومین دوست صمیمی من و بث کالایاس نامزدم .
لب زد :
- شیطون .
و ادامه اش رو ، روب کالایاس بلند گفت :
- خوش اومدید ، چی میل دارید ؟
من جای او جواب دادم :
- ۳ تا اسلایس پیرونی.
وقتی حرفم تموم شد دست کالایاس رو گرفته ام و کشیدم سمت یکی از اون صندلی هلی کنار دیوار پر از نقاشی های عجیب غریب .
او با مردمک های گشاد به یک اسلاید پیتزای بزرگ پر پنیر و پیرونی که ازش در بشقاب گرد پلاستیکی بخار بلند می شد نگاه می کرد .
وقتی دستم رو بردم سمت مال خودم دوباره پیشگویی دیدم.
خلسه در مورد صد طبقه زیر زمین بود .
داشت دیوار های قصرم رو نشون می داد که گل های روش داشت می ریخت و پژ مرده می شد .
دیوار ها خالی شدو از رز رونده و فقط سنگ های بزرگ طوسی رنگ باقی مانده بود و آسمان تاریک و ماهی که آبی شده بود .
صدای خنده هایی شرورانه ای از جنگل جنون می آمد و بعد نیلوفر که