ویرگول
ورودثبت نام
ALTIN
ALTINروایت گر صدای سکوت ...
ALTIN
ALTIN
خواندن ۴ دقیقه·۱ سال پیش

رزی در دنیای زیرین p18

- بچرخ .

پشتم رو بهش می کنم و او موهام را به سمت خودش می کشه.

آروم تار تارش رو از دست باد در میاره و در هم می بافد .

دست هایش گرم هستن.

چند ماشینی که از کنارمون رد می شدن که همشون دختر بودن و یکی از آن ها داد زد :

- خدا بده از این شوهر ها !

وقتی کارش تموم شد کش هم ته موهام بست .

وقتی دوباره توی ماشین می شینم بافت رو نوازش می کنم و می پرسم :

- کش از کجا آوردی؟

- حدود ۱۰ سال پیش ازت یک قوطی دزدیدم .

بالاخره وارد شهر شده ایم .

نور ماه تنها نور موجود در ماشن بود و نیمی از صورت های ما رو روشن و بقیه ی آن رو تو تاریکی رها کرده بود .

لبخندم گشاد تر می شود .

با صدای بوق ماشین ویل که پشت سرمون اومده بود خودم رو عقب می کشم و با دست هایی که حالت مشت شده به خود گرفته است از ماشین پیدا می شوم .

دیگر بوی پیتزای ۹۹ سنتی به خون در تلاطمم آرامش تزریق نمی کند .

ترجیحم بوی رز هایی است که کل دیوار های خارجی قصر رو فرا گرفته است .

نور های مغازه ها چشم هایم رو آزار می دهند و بوی عطر خنک بقیه بینیم رو قلغلک می دهد .

می تونم صدای شاد کالایاس رو بشنوم که می گوید :

- یادمه عاشق پیتزا بودی.

حالا نوبت من است که شاخ در بیاورم و با زبونی که قفل شده است بپرسم :

- تو از کجا می دونی ؟!

به روی دماغم ضربه ای می زند و جوابم فقط یک کلمه است :

- رازه .

ویلیام کنارم قرار می گیرد و می گوید:

- اول پیتزا یا مال ؟

بدون نگاه کردن به هیچ کدامشان جواب هر دو را می دهم :

-‌ پیتزا .

می گویم و راه رستوران مورد علاقه ام رو در پیش می گیرم .

می تونم قدم های بلند و استوار کالایاس رو کنارم احساس کنم و بعد زمزمه اش رو دقیقا کنار گوشم که نجوا می کند :

- ممنون عزیزم.

بدون جواب دادن در شیشه ای مغازه کوچک دنج با گیاه های سبز خوشگل که با میز و صندلی هایی چوبی پوشانده شده بود باز می کنم .

این صدای زنگوله ، صدای هر روزه ی من بود .

بث با موهای بنفش پسرونه اش و اون پیش بند طوسیش روی تاپ بند نازک قرمزش با دیدن من با پالتوی بلند سیاه چشم های آبیش گرد شده بود .

بوی پنیر کل فضا با سرامیک سفید رو گرفته بود .

با لبخند از در میان اپن کوچک که روش پر از دستگاه قهوه ساز بود رد شدم .

او لیوانی که دستش بود رو همونجا کنار دستگاه بزرگ نقره ای رها کرد و من رو تو بغل خود گرفت .

داد زدم :

- خفه شدم، ولم کن !

کالایاس با چشم هایی که عصبانیت ازش می بارید در دو قدمی ما ایستاده بود .

می دیدم که دوست داره با آن دو گوی سیاه جهنمی بث رو به آن دنیا هدایت کند ؛ ولی می دونه که نباید تو این دنیا از جادو استفاده کند .

ویل هم دست به سینا تکیه داد بود به اپن .

خودم رو از بغل او رها کردم و به سمت کالایاس و ویل رفته ام .

با لبخند تا بناگوشم گفتم :

- بث ویلیام رو که می شناسی .

او سری تکون داد و با علامت چشم و ابرو بهم گفت که اون یکی کیه ؟

منم جوابش رو بلند دادم :

- کالایاس، بث.

دومین دوست صمیمی من و بث کالایاس نامزدم .

لب زد :

- شیطون .

و ادامه اش رو ، روب کالایاس بلند گفت :

- خوش اومدید ، چی میل دارید ؟

من جای او جواب دادم :

- ۳ تا اسلایس پیرونی.

وقتی حرفم تموم شد دست کالایاس رو گرفته ام و کشیدم سمت یکی از اون صندلی هلی کنار دیوار پر از نقاشی های عجیب غریب .

او با مردمک های گشاد به یک اسلاید پیتزای بزرگ پر پنیر و پیرونی که ازش در بشقاب گرد پلاستیکی بخار بلند می شد نگاه می کرد .

وقتی دستم رو بردم سمت مال خودم دوباره پیشگویی دیدم.

خلسه در مورد صد طبقه زیر زمین بود .

داشت دیوار های قصرم رو نشون می داد که گل های روش داشت می ریخت و پژ مرده می شد .

دیوار ها خالی شدو از رز رونده و فقط سنگ های بزرگ طوسی رنگ باقی مانده بود و آسمان تاریک و ماهی که آبی شده بود .

صدای خنده هایی شرورانه ای از جنگل جنون می آمد و بعد نیلوفر که

۹
۰
ALTIN
ALTIN
روایت گر صدای سکوت ...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید