ویرگول
ورودثبت نام
ALTIN
ALTINروایت گر صدای سکوت ...
ALTIN
ALTIN
خواندن ۶ دقیقه·۱ سال پیش

رزی در دنیای زیرین p15

*********

روی صندلی کمی جمع و جور تر از صندلی کالایاس کنار او نشسته ام .

زیرم کوسنی از جنس ابریشم به رنگ زرشکی و بسیار نرم و گرم .

تاج صندلی من هم مانند اوست .

همونقدر مجلل و همونقدر بزرگ .

نور پیست رقص کم شده است ، گفتم پیست رقص ؛ ولی زیاد هم شبیه جایی نیست که بشه به راحتی توش والس با آهنگ آروم که ترکیبی از ساز کوچکی شبیه به ویولن که به جای سیم تار عنکبوت بود و چوبش مانند ذغالی روی آتش سرخ بود و پیانو عجیب غریب بزرگی که لوله های طلایی بزرگی از آن چند ردیف کلاویه زرشکی و مشکی به جای سفید بیرون زده بود حرکت های ساده زد چه برسه به رقص !

گوشه ی سالن میز بزرگی قرار دارد که روش رو میزی کشیده شده است و پر از بطری های شراب قرمز. و شامپاین.

نور کمی نیم رخ خشک کالایاس رو روشن می کرد ...

موهای مشکیش برق می زد و چشم هایش کمی روشن شده بود .

برق امید ؟!

نمی دونم ، شاید فقط خیال باطلی .

لب هایش تبدیل به خط صاف کتابی شده است که جمله ی آخرش هنوز نوشته نشده است .

به خدا انگار که نه انگار تا یک ساعت پیش داشت از هیجان جمله ای که من از حواس پرتی به زبان آورده‌ام میمرد .

آهنگ با صدای جیغ مانند ساز پیانیست به‌پایان می رسد .

همه زمین گدازه‌ ای رو ترک می کنند .

کالایاس از جاش بلند میشه .

می تونم لبخند کوچک ، یواشکی و بوی شکلات بدنش رو احساس کنم .

دستش رو به سمتم دراز می کند .

می تونم نگاه سنگین تک تک خانم هایی قرمز پوش رو، که من و کالایاس و دستی که به سمتم دراز کرده بود و پرسیده بود :

- با من برقص .

دستم که با دستکش پارچه ای بلند تا بازو پوشانده رو درون دستی که او نیز با چرم پوشانده بود قرار می دهم .

انگار لحظه ای آن دو پارچه ی کلفت میان دست هایی طب کرده ی ما ذوب شدند .

دوشادوش او آن چند قدم رو تا آن زمین طی کرده ام .

هیچ صدایی تو سالن به جز صدای نفس کشیدن نبود .

انگار همه ی عطر ها محو شده اند و فقط بوی او باقی مانده است .

وقتی پام رو روی آتش گذاشته ام ، پاشنه های بلند کفش هایم جایی شبیه همون زمین قبلی رو احساس کرد .

این بار نوازندگان آروم و یک نواخت نمی زنند بلکه صدای ساز های اهرمنیشون بسیار گوش خراش و بلند .

آهنگ سرعت می گیرد و من سریع بکی از دست هام رو تو دست او قفل می کنم و آن یکی رو ، تیکه می دهم به شانه اش .

ناخن های قرمزم روی کت او زیاد معلوم نمیشه.

دست او بر روی کمرم است و با لطافت پارچه را لمس می کنه و آن یکی از دستش که در پنجه های من قفل شده است دمای زیادی دارد .

درحالی که سعی می کنم سرعت خودم رو با آهنگ برابر کنم او از میان صدا های مخلوط شده می گوید :

- پیست رقص رو دادم توهم ساز ها ساخته اند .

برای همینه که شبیه میدان مواد مذاب هست !

دوست داشتم همونجا بگیرم بزنمش ؛ ولی متاسفانه جلو در باریانش نمی شد .

ولی خب اون امشب می آید اتاقم که باهم از آیینه ها رد شیم ، اون موقع یه جوری می زنم که فکر اینکه دیگه با توهم زا ها کار کنه از سرش بره بیرون!

سعی میکنه ولوم صداش از آهنگ که حالا کمی آروم و ملو تر شده بالا تر نیاد :

- میرا !

از حرص خوردنش دوست دارم از خنده منفجر شم ؛ ولی فقط به لبخند کوچکی اکتفا می کنم و جواب دندان شکنی می دهم :

- یک بار دیگه ذهن من و بخون تا بهت نشون بدم .

من رو می خوابونه رو دست چپش و کمی میاد پایین .

یکی از پاهام فقط رو زمینه و اون یکی کمی رو هوا .

پالتوی کلاه دار تنش کرده رو لباسش و کلاهش کل صورتش رو پوشانده

برق شیطنت رو تو اون جفت دریای سیاه می بینم .

می تونم از ریتم آروم آهنگ بفهمم که آخرش پس می گویم :

- تمومش کن ، کالایاس.

سرش رو کمی پایین می آورد و من خودم رو می کشم بالا .

و...

********

دیگه آخرای مراسم بود .

آهنگ گوش نوازی توسط پیانیست نواخته می شد و من کفش هام رو در اورده بودم گذاشته بودم کنار پاهام .

خداروشکر موهام شل بود و فشاری به سرم نمی اومد .

چشم هام رو بستم و سرم رو تکیه دادم به تاج چوبی صندلیم .

خوابم نمی اومد فقط می خواستم رد شدن از دروازه ها و رفتن به اون دنیا رو بپیچونم !

بوی عطرش از خودش زود تر رسید و بعد دست های گرمش که یکیش زیر پاهام بود و اون یکی به نرمی کمرم رو نوازش می کرد .

کمی پایین اومد و فهمیدم کفش هام رو برداشته .

قلبش کمی تند می زد .

آدرنالین تو خونم داشت فوران می کرد .

می تونستم سرخ شدن گونه هام رو از حرارت آن دو دست که مرا محکم در بغل خود گرفته است احساس کنم .

خودم رو به خواب می زنم و دقیقا زمانی که سرم داره از بوی شکلات شیرین عطر او سنگین می شود تا وارد رویا شوم ؛ صدای باز شدن در اتاقم و بعد صدای او که با خنده تلفيق شده است می شنوم :

- می دونم خواب نیستی ، پس سریع بلند شو که می خوایم بریم دنیای آدم ها .

چشم هام رو سریع باز می کنم و با چشم های مشکی رو برو می شوم که توش خنده موج می زد رو برو شدم .

نالیدم :

- حالا تو چه گیری دادی ...

جمله ام با پرت شدنم توسط او روی تخت پر از بالشت های قلبی که نمی دونم از کجا پیدا شون شد نیمه کاره می مونه !

دست هایم رو مشت می کنم ؛ ولی نمی تونم فرود بیارمش تو صورت او چون ؛ وارد رویایی از آینده می شوم :

در خیابون هایی نیویورک گیج به دور و اطرافم نگاه می کنم .

با بوی پیتزا های ۹۹ سنتی ترکیب شده اند .

با وحشت داد می زنم :

کالایاس.

و خلسه تموم میشه .

حالا در حال هستم و می تونم گرد شدن مردمک های چشم هام رو حس کنم .

روی تخت می شینم و با وحشت می گویم :

- قراره گم شی !

با سری که از تعجب کج کرده بود نگاهم کرد و سئوال کرد :

- چی ؟!

از روی تخت پریدم پایین و درحالی که وسایل هام رو جمع می کردم جوابش رو دادم:

- تو اون دنیا از کنار من تکون نمی خوری ، اوکی ؟!

کلاهش رو انداخت سرش گفت :

- باشه !

دوباره مراسم دفعه های قبل رو تکرار می کنم ؛ ولی اینبار به او نمی گویم که کجا رو تصور کرده ام دوست دارم سوپرایزش کنم !

دستش در دست سرد من خیلی داغ .

از دروازه عبور می کنیم .

چقدر خوبه که فقط من می تونم ایم کار رو بکنم .

وقتی چشم هام رو تو اتاق بزرگم با تخت با پتو و بالشت سفید و پرده های سفید تر و کمد دیواری بزرگ پر از لباس باز می کنم با صورت وحشت زده او مواجه می شوم که می گوید:

- چرا اینجا انقدر سفیده ؟!

با چند دست نور اتاق روشن میشه و باعث میشه چشم هایم زده شوند .

سریع به سمت میز آرایش بزرگ و پر از وسایل آرایشیم می روم و گوشیم رو از روش بر می دارم

نور ماه با چراغ هایی رنگ و وارنگ مغازه های یک کوچه ی پهن منهتن

حواس پرتیعجیب غریبآهنگ
۷
۰
ALTIN
ALTIN
روایت گر صدای سکوت ...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید