ویرگول
ورودثبت نام
ALTIN
ALTINروایت گر صدای سکوت ...
ALTIN
ALTIN
خواندن ۵ دقیقه·۱ سال پیش

رزی در دنیای زیرین p14

بدم و به اونجا نقل مکان کنی .

با عشق نگاهش کردم .

همیشه دم گوش ما ها خوانده اند که اهریمن ها ها و شیاطین بدن و می خوان انسان ها رو از بین ببرند .

همیشه ما رو کوچیک کردین که خودتون رو بالا ببرید .

ما رو فرستادید صد طبقه زیر زمین نزدیک هسته آن.

چرا ؟

چون فقط چند تا قدرت داریم .

چرا ؟

چون دیدید کسی از خودتون بالا تر .

من حتی فکر نمی کردم شیطان ها واقعی باشن چه برسه به اینکه روزی عاشق پادشاه آن ها شوم .

چه برسه به اینکه قصری در دنیای آن ها برای خودم داشته باشم .

چه برسه به اینکه خودم یکی ازن ها باشم آنم از نوع تکش با قدرتی خاص * پیشگویی * !

دوباره وارد خلسه می شوم و شروع این خلیه با بوی شکلات.

در سالنی بزرگ هستم پر از آدم.

همان سالنی است که درونش خیانت ارکیده سفید رو دیدم ؛ ولی جمعیت زیادی با لباس های متفاوت حضور دارند با گلی که با دستشونه یا خانم ها زدن رو موهاشون .

تعداد بلک رزی ها از بقیه ی کشور های دوست بیشتر است .

آهنگ ملایم والس پخش می شود و نور کم است .

ولی انگار قرار نیست این جشن به خوبی به پایان برسه نیلوفر کنار سالن ایستاده است و با لبخند شروری نگاه می کند .

رویا هام هم پایان باز شدن مثل کتاب هایی که می خونم .

وقتی وارد دنیای پیشگویی می شوم به مدت خلسه سرجایم سیخ می شوم به جایی زل می زنم .

کفش هام رو در میارم می گیرم دستم .

او با تعجب می پرسه :

- چی کار می کنی ؟!

- آیینه های اتاقم .

آن ها دروازه ی ورد نیلوفر آبی هستن .

پیشگویی دیدم که او امشب میاد اینجا البته اگر آیینه نباشد نمی تونه .

او حرفی نمی زنه فقط به سمت یکی از ۳ در بزرگ چوبی با حکاکی های رز رونده ی خار دار می رود و آن را باز می کند .

در روبه اتاقم باز می شود .

سریع وارد می شوم و تک تک آیینه ها رو روی زمین می خوابونم و آیینه اتاق لباس رو با چند پتو می پوشانم.

کالایاس می گوید :

- میرا ، باید یک واقعیتی رو بهت بگم .

به سمتی که او ایستاده است می روم .

خیلی دوست داشتم که بتونم ذهنش رو بخونم .

دستم رو در دست داغش می گیرد و آروم حرف می زنه :

- ازت یک در خواستی دارم عزیزم .

مشتاق شنیدن بقیه ی حرف هایش هستم پس با لحن بچگونه ام که همیشه ی خدا دم دست است می گویم :

- بگو ...

لپم رو آروم می کشه و با خنده می گوید :

- باشه ، کوچولو می گم .

چشم غره ای میرم و او می گوید :

- من رو با خودت ببر دنیای آدم ها .

فریاد می زنم :

- چی ؟!

او حالا چشم هایش از واکنش یک دفعه ای من از حدقه بیرون زده است

با لبانی که از تعجب به زمین چسبیده اند می گوید :

- کجاش رو نفهمیدی ؟!

دنیای آدم ها ؟

من و خودت یا ..

با دو پا وسط حرفش می پرم و با حالت خجالت زده ی دروغین می گویم :

- همه جاش واضح بود فقط یک لحظه تعجب کردم !

کفش هام رو دستم می دهد و می گوید :

- بعد از مهمونی ...

ناله می کنم :

- نمیشه بزاریمش برای صبح ؟

لطفا ! به خدا بر گردیم داریم از خستگی به شهادت می رسیم .

لپم رو دوباره کشید و با خنده های شیطنت آمیزی با آن عطر شیرینش مانند خنده های زیر زیرکیش می گوید :

- نچ خانم کوچولو .

پا هام رو تو کفش فرو می کنم .

حرارت پاهایم هنوز درونش بود .

با لحن جیغم مانند رژ قرمز رو لبم با کمی خنده که سعی می کنم مشهود نباشد می گویم :

- جرئت داری یک بار دیگه بگو خانم کوچولو تا یکی از پیشگویی هام رو برات بگم که پر به تنت نمونه یا بهتر بگم سکته رو بزنی !

صدای قه قه اش چرا انقدر در اتاقی که به جز من و او کسی درونش نیست پیچید ؟

نمی دونم ؛ ولی حرفش برام مهم تره :

- باشه خانم کوچولو !

انگشت اشاره ام رو به حالت تحدید بالا میارم ؛ ولی حتی با پاشنه بلند خیلی هنوز باهاش اختلاف قدی دارم .

حرفم حتی خودم رو به خنده می اندازد :

- یک بار دیگه بگو تا منم آسم رو ، برات رو میز بیندازم ، عزیزم !

درحالی که از کنارم می گذرد تا به در بزرگ چوبی بره که نماد کل قلمرو رو داره بره جوابم رو نیز می دهد .

سعی می کنم حواسم به عطرش پرت نشه و تمرکزم رو نور سفید اتاق و صدایش باشد ؛ ولی باز هم ۷۰ درصد حواسم پرت میشه .

اون ۳۰ درصد باقی مونده رو باهاش به صداش می دهم :

- خب ، کوچولوی دیگه !

با حرفی که می زنم دستی که به علامت تحدید بالا اومده بود رو هوا می مونه و زبونم تو دهنم قفل میشه و دیگه نمی تونم ادامه بدم :

- بابا شدی بودی...

در جا استوپ میشه .

خدا کنه سکته نکرده باشه !

سریع رو پاشنه ی کفش های بوت مانند چرم براقش می چرخد سمت من .

آن دو مردمک هم رنگ عنبیه اش به قدری گشاد شده اند که براشون نگرانم .

انگار زبون اون هم نمی چرخه که جمله ی من رو تکرار کنه ؛ ولی او به زور می گوید :

- چی گفتی ...

سریع خودم رو جمع می کنم و با دو از کنارش رد میشم و فریاد می زنم :

- هیچی !

تند تند کنارم قدم بر می داره و می گوید :

- بگو دیگه ...

تو رو خدا ، میرا !

۵
۰
ALTIN
ALTIN
روایت گر صدای سکوت ...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید