
بدم و به اونجا نقل مکان کنی .
با عشق نگاهش کردم .
همیشه دم گوش ما ها خوانده اند که اهریمن ها ها و شیاطین بدن و می خوان انسان ها رو از بین ببرند .
همیشه ما رو کوچیک کردین که خودتون رو بالا ببرید .
ما رو فرستادید صد طبقه زیر زمین نزدیک هسته آن.
چرا ؟
چون فقط چند تا قدرت داریم .
چرا ؟
چون دیدید کسی از خودتون بالا تر .
من حتی فکر نمی کردم شیطان ها واقعی باشن چه برسه به اینکه روزی عاشق پادشاه آن ها شوم .
چه برسه به اینکه قصری در دنیای آن ها برای خودم داشته باشم .
چه برسه به اینکه خودم یکی ازن ها باشم آنم از نوع تکش با قدرتی خاص * پیشگویی * !
دوباره وارد خلسه می شوم و شروع این خلیه با بوی شکلات.
در سالنی بزرگ هستم پر از آدم.
همان سالنی است که درونش خیانت ارکیده سفید رو دیدم ؛ ولی جمعیت زیادی با لباس های متفاوت حضور دارند با گلی که با دستشونه یا خانم ها زدن رو موهاشون .
تعداد بلک رزی ها از بقیه ی کشور های دوست بیشتر است .
آهنگ ملایم والس پخش می شود و نور کم است .
ولی انگار قرار نیست این جشن به خوبی به پایان برسه نیلوفر کنار سالن ایستاده است و با لبخند شروری نگاه می کند .
رویا هام هم پایان باز شدن مثل کتاب هایی که می خونم .
وقتی وارد دنیای پیشگویی می شوم به مدت خلسه سرجایم سیخ می شوم به جایی زل می زنم .
کفش هام رو در میارم می گیرم دستم .
او با تعجب می پرسه :
- چی کار می کنی ؟!
- آیینه های اتاقم .
آن ها دروازه ی ورد نیلوفر آبی هستن .
پیشگویی دیدم که او امشب میاد اینجا البته اگر آیینه نباشد نمی تونه .
او حرفی نمی زنه فقط به سمت یکی از ۳ در بزرگ چوبی با حکاکی های رز رونده ی خار دار می رود و آن را باز می کند .
در روبه اتاقم باز می شود .
سریع وارد می شوم و تک تک آیینه ها رو روی زمین می خوابونم و آیینه اتاق لباس رو با چند پتو می پوشانم.
کالایاس می گوید :
- میرا ، باید یک واقعیتی رو بهت بگم .
به سمتی که او ایستاده است می روم .
خیلی دوست داشتم که بتونم ذهنش رو بخونم .
دستم رو در دست داغش می گیرد و آروم حرف می زنه :
- ازت یک در خواستی دارم عزیزم .
مشتاق شنیدن بقیه ی حرف هایش هستم پس با لحن بچگونه ام که همیشه ی خدا دم دست است می گویم :
- بگو ...
لپم رو آروم می کشه و با خنده می گوید :
- باشه ، کوچولو می گم .
چشم غره ای میرم و او می گوید :
- من رو با خودت ببر دنیای آدم ها .
فریاد می زنم :
- چی ؟!
او حالا چشم هایش از واکنش یک دفعه ای من از حدقه بیرون زده است
با لبانی که از تعجب به زمین چسبیده اند می گوید :
- کجاش رو نفهمیدی ؟!
دنیای آدم ها ؟
من و خودت یا ..
با دو پا وسط حرفش می پرم و با حالت خجالت زده ی دروغین می گویم :
- همه جاش واضح بود فقط یک لحظه تعجب کردم !
کفش هام رو دستم می دهد و می گوید :
- بعد از مهمونی ...
ناله می کنم :
- نمیشه بزاریمش برای صبح ؟
لطفا ! به خدا بر گردیم داریم از خستگی به شهادت می رسیم .
لپم رو دوباره کشید و با خنده های شیطنت آمیزی با آن عطر شیرینش مانند خنده های زیر زیرکیش می گوید :
- نچ خانم کوچولو .
پا هام رو تو کفش فرو می کنم .
حرارت پاهایم هنوز درونش بود .
با لحن جیغم مانند رژ قرمز رو لبم با کمی خنده که سعی می کنم مشهود نباشد می گویم :
- جرئت داری یک بار دیگه بگو خانم کوچولو تا یکی از پیشگویی هام رو برات بگم که پر به تنت نمونه یا بهتر بگم سکته رو بزنی !
صدای قه قه اش چرا انقدر در اتاقی که به جز من و او کسی درونش نیست پیچید ؟
نمی دونم ؛ ولی حرفش برام مهم تره :
- باشه خانم کوچولو !
انگشت اشاره ام رو به حالت تحدید بالا میارم ؛ ولی حتی با پاشنه بلند خیلی هنوز باهاش اختلاف قدی دارم .
حرفم حتی خودم رو به خنده می اندازد :
- یک بار دیگه بگو تا منم آسم رو ، برات رو میز بیندازم ، عزیزم !
درحالی که از کنارم می گذرد تا به در بزرگ چوبی بره که نماد کل قلمرو رو داره بره جوابم رو نیز می دهد .
سعی می کنم حواسم به عطرش پرت نشه و تمرکزم رو نور سفید اتاق و صدایش باشد ؛ ولی باز هم ۷۰ درصد حواسم پرت میشه .
اون ۳۰ درصد باقی مونده رو باهاش به صداش می دهم :
- خب ، کوچولوی دیگه !
با حرفی که می زنم دستی که به علامت تحدید بالا اومده بود رو هوا می مونه و زبونم تو دهنم قفل میشه و دیگه نمی تونم ادامه بدم :
- بابا شدی بودی...
در جا استوپ میشه .
خدا کنه سکته نکرده باشه !
سریع رو پاشنه ی کفش های بوت مانند چرم براقش می چرخد سمت من .
آن دو مردمک هم رنگ عنبیه اش به قدری گشاد شده اند که براشون نگرانم .
انگار زبون اون هم نمی چرخه که جمله ی من رو تکرار کنه ؛ ولی او به زور می گوید :
- چی گفتی ...
سریع خودم رو جمع می کنم و با دو از کنارش رد میشم و فریاد می زنم :
- هیچی !
تند تند کنارم قدم بر می داره و می گوید :
- بگو دیگه ...
تو رو خدا ، میرا !