جنگ .

تابستون خودتون رو چه جوری شروع کردید ؟

با جنگ !

بله جنگ ، ۱۲ روز تمام .

شب اول ساعت ۳ - ۳۰ صبح داشتم کتاب می خوندم .

خوشحال و شاد که دیدم یا خدا !

داره صدا های عجیب غریب می یاد ...

من همون لحظه فهمیدم این صدا ها رعد و برق هایی زیبا به رنگ نقره ، سرمه ای و سفید نیست بلکه صدای موشک است .

دم خونه ی ما هیچ پدافندی نیست پس حدس این که این آغاز یک جنگ بزرگ است کاری نداشت .

یادمه چند وقت قبلش اسرائیل ایران رو زده بود و می دونستم این کار آمریکا نیست .

آمریکا رگ باری نمی زنه مستقیم و بدون هیچ درگیری نقطه ی مورد نظرش رو می زنه و بعد دوباره میره .

وحشت کرده بود و چشم هام گشاد شده بودم .

هر چقدر نگاه می کردم نوری نمی دیدم ولی ؛ صدا ها خیلی نزدیک بود جوری که انگار ساختمون بغلیمونه .

سر جام سخ نشسته بودم و خشکم زده بود .

نمی دونستم باید چی کار کنم ، مادر پدرم رو بیدار کنم ؟

بخوابم یا چی ؟

۲ دقیقه یک بار می زد .

آن شب گذشت و صبح شد .

تا بیدار شدم شیرجه رفتم رو گوشی دیدم یا خدا پر پیام از طرف دوستامه .

تند تند جواب دادم و پریدم تو حال .

مادر بزرگم خدا رو شکر پیش ما بود .

همه ماتم گرفته داشتن ایران اینترنشنال می دیدن .

بدون سلام صبح بخیر مادرم گفت : جنگ شده !

من می دونستم دیشب فهمیده بودم سری تکون دادم و گفتم : حملات اول بیدارم بودم ولی ؛ بعدش از شدت ترس خوابم برد .

دقیقا زمانی بود که نارمک و اکباتان رو زدن ، نمی دونستم باید شاد باشم یا گریان که جنگ شده .

۱ هفته تهران بودیم و روز آخری که رفتیم زمانی بود که گفت : منطقه ۳ رو خالی کنید .

ما صحنه زدن صدا و سیما رو با چشم دیدم از تلویزیون.

یه چشم به صفحه گوشی بود اون یکی به اخبار .

آن شب رفتیم .

یک هفته و خورده ای از خونمون دور شدیم .

هر روز با دوست هام حرف می زدم .

فقط ۲ هفته تا تولدم باقی مونده بود و من کیلومتر ها از تهران دور بودم .

عموم از آن طرف دنیا زنگ می زد نصف شب ها ، داییم می گفت جمع کنید از ایران بیاید پیش ما .

کجا می رفتیم ؟

مرز های هوایی بسته شده بود .

به بابام می گفتم : بیا جمع کنبم بریم دبی از اون طرف بریم پیش عمو .

ولی چه طور ؟

آسمان تهران و دماوند اتوبان شده بود .

وضعیت بد بود و قراره دوباره شروع بشه .

وضعیت بد بود و قراره دوباره شروع بشه .