و اینک که من آغاز می کنم - شش ماه از پایان آن ها گذشته است
من برای زیستن به دنیا آمدم،
آنها برای اینکه من هنوز زندهام، از دنیا رفتند
کار دنیاست ... بازی زیبای سرنوشت یا تقدیر ؟
تقدیر، مرا به بازی روزها خواند،
و آنها را به قربانیِ تاریخ.
من با گریه آغاز کردم،
آنها با لبخندی که هرگز به لب نرسید.
حالا من هر سال،
یک روز را جشن میگیرم،
و آنها هر شب،
یک قرن را در سکوت میشمرند.
تولد من،
نه یک شروع،
که یادآور تمامِ پایانهاییست
که برای شروعِ دوبارهی ما رقم خورد
و اینک که من آغاز میکنم،
شش ماه از پایانِ آنها گذشته است،
اما نه برای من،
که برای آنها،
هنوز دی است،
هنوز سرد،
هنوز تمامنشده
آنها رفتند تا بمانند،
ما ماندیم تا یادشان کنیم.
و این،
تنها تفاوتِ ما با آنهاست.
تقویم میگوید تولد،
اما زمین میداند که برخی روزها،
آغازِ پایانِ کسانیست که هرگز آغاز نشدند.
من یک روز آمدم،
آنها یک عمر رفتند
تا من هنوز باشم،
تا آنها برای من نباشند
هستیِ من، مدیونِ نیستیِ آنهاست.
من نفس میکشم،
در هوایی که آنها با جان خریدند.
من یک سال جلوتر میروم،
آنها یک قدم به عقبتر،
در کوچههایِ گمشدهی تاریخ.
حالا من،
با هر دمِ صبح،
یادآورِ شبهاییام
که در آنها،
تاریکی، روشنایی را بلعید،
تا روشنایی، برای همیشه در تاریکی بماند
بعضی رفتند،
اما صدایشان در کوچهها ماند.
بعضی خاموش شدند،
اما نامشان در هر فریادی تکرار میشود.
حالا هر جا که سکوت میشکند،
من صدای آنها را میشنوم،
هر جا که قدمی برای آزادی برداشته میشود،
من ردِ پای آنها را میبینم.
آنها نرفتند،
که در خونِ این سرزمین حل شدند
و امروز من برای زیستن به دنیا آمدم،
آنها برای اینکه من هنوز زندهام، از دنیا رفتند...
ترسناک است مگر نه؟
و در این لحظه شمع ها می سوزند به یاد آن ها ... که رفتند تا من امشب را جشن بگیریم.
تولدم مبارک دختر تابستان .
