به امید اون روزی که ؛ یاس با خیال راحت بیاد ایران ، پایین برج آزادی؛ توی میدون آزادی، با رقص نور هایی که پرچم ایران رو در بعد ها نشون میده ، برامون ترک باغ رو اجرا کنه ، شاید هم زنده باد ایران!
این روز ها در مدرسه، با فکر این آرزو می گذرم .
با فکر روزی که با جیغ دست یکی از دوست هام رو بگیرم و بگم :
-عطرا! بالاخره شد! بالاخره آزادی در خونه مون رو زد ، بالاخره می تونم با تو و تمام اون چند میلیون نفر ، پایین اون برج با یاس جیغ بزنم .
به امید اون روزی که ؛ تک تک یوتویبر هایی که از ایران فرار کردن ، تا بتونن از مون دفاع کنن ، با لبخند بر گردن .
به امید روزی که ؛ پوتک ، پیشرو ، آتیش و تتلو ترک انقلاب صلح رو توی برج میلاد برامون اجاره کنن .
به امید اون روزی که ؛ یه ایران ، یک نفس ، نفسش رو حبس کنه و بعد یک صدا جیغ بزنیم؛ ما تونستیم!
ایران آزاد شد .
به امید اون روزی که؛ دخترا مون یک جوری بخندن که حتی سرکوب هم نتونه خاموش مون کنه .
به امید اون روزی که ؛ ایران بشه مادر مون و آزادی بشه پدرمون.
به امید اون ؛ لحظه و ثانیه ای که تو ایران واقعا عید شه!
به امید ؛ اون نوری که از بین درز های تاریکی جنگ ، فقر ، اختلاس ، پول شویی ، بردگی ، دعوا ، سیاست کثیف ، سرکوب و....
به داخل مرز هایی وسیع این کشور پهناور بتابد .
من ، تو و ما؛ به امید دل بستیم ، عاشق امید شدیم!
یک کشور عاشق امید شد.
امید به آزادی.
برای آزادی!
نوشته ای از التین .
امیدی
