نفس هایم چند روزه که درست بالا نمی ای از فریاد های ناگفته در گلوم .
اون فریاد ها خلاصه می شون تو چند خطی که می نویسم .
قلمم سلاح شد !
توی این دنیا کثیف که همه کثیف تر بازی می کنن من فقط قلمم رو دارم .
بهم گفتن : چرا سکوت کردی ؟
لبخند مرگ باری زدم و گفتم :
چون چیز بهتری از فریاد و عربده زدن پیدا کردم .
جوابش سئوالی بود :
چی ؟
قلم . من با قلمم حس هام رو می نویسم ولی ؛ خواننده می تونه فریا اون ها رو حس کنه درست مثل نیکا تو زندان یا برای شروین.
یا حتی جنگ شروین .
اون ها فریا نزدن ولی ؛ تمام دنیا حرف هاشون رو شنید .
تمام دنیا حرف های ما ایرانیان رو شنید .
کل دنیا برای ما برخاستند ولی ؛ ما چی ؟
زمانی که وقت داشتیم توی این جنگ پیروز شیم فقط با ترس به اطراف نگاه کردیم چون ؛ اون ها با اعدام کیان ما رو خفه کردن !
چون اون ها قدرت داشتن و فقط بعضی از ما قدرت داشتیم بنویسیم !
کلی حرف ناگفته دارم که بزنم ، خیلی زیاد .
سردمه !
من خیلی بیشتر از سنم می فهم خیلی زیاد تر ؛ می دونی چرا ؟
چون من نسل z هستم .
از طرف کل نسل z می نویسم : ایران رو پس می گیریم .
ایران آزاد رو پس می گیریم .
از تهران تا کاشان جانم فدای ایران!
بهش نگین اعتراض حالا شده انقلاب .
هرکس سهم خودش رو داره تو این انقلاب جهانی .
پس شما هم حتی با یک جمله این سهم رو انجام بدید .
ردمه