من

تمام گناهانم را در روشنایی روز پنهان میکنم؛ آن ها نمی‌دانند من چه کسی هستم! نمی‌دانند من چه احساساتی دارم، آیا این طبیعی هست؟ آیا این افکار به هم تنیده از من انسانی تشکیل می‌دهد؟ این افکار، ریسمانی را تشکیل می‌دهند اما آنها انتهایی ندارند! آه آن افکار.... من نمی‌توانم آن چه که می‌خواهم باشم! آن جامعه آرمانی بسیار از من دور است، میدانی؟ من می‌خواهم نور را دنبال کنم اما در حال حاضر تاریک هست! تاریکی! من ان بخش را نمی‌شناسم من او را به شدت سرکوب میکنم، می‌دانم روزی او من را در خودش می‌سوزاند و آن احساسات روشن و پر از نور که در من ریشه دارد با بخش تاریکی ام مبارزه می‌کند و تلفیقی از این احساسات من را می سازد اما من چگونه خودم را به بقیه نشان بدهم؟ آن افکار دوس داشتنی هستند و در عین حال مثل صخره های اقیانوس که موج ها را می شکند و زخم های عمیق به آن وارد میکند، درد آور است و آن ریسمان نمی‌تواند دریا را در بند خودش اسیر کند ..

Key