می نویسم

خسته ام از بس که خودمو درگیر چیزا و کسایی کردم که ارزششو نداشتند

دلم یه دنیا سکوت میخواد که به هیچی فک نکنم

تنها خودم باشمو خودم و اون افکار پریشونم که با یه کم دلداری همش درست شه

بیشتر عمرمو سعی کردم که دوری کنم از همه

میدونم که کم کم داره نتیجه میده و از این لحاظ خوشحالم

ولی خب فعلا هیچ برنامه ای ندارم

وقتی ناراحتم سعی می کنم که فقط بنویسم و این آرومم می کنه یعنی تنها چیزیه که آرومم می کنه

ولی جای درستی برای نوشتن نداشتم امیدوارم که اینجا محل مناسبی باشه