درحالی که از همچی سعی کردم دور باشم و از ناراحتی روحی و دل نگرانی واسه آینده و درگیری ذهنی رنج میبردم و با این وجود این چند روز آخر تمام انرژی و توانم رو گذاشته بودم واسه آزمون جمعه ،
پدر عزیزتر از جانم تیر آخر رو زد و خلاص...
اگه بگم این یک ماه آخر مونده ب آزمون تمام تلاشم رو کردم دروغ نگفتم
و با حرفی که پدر زدن حس میکنم مثل خاکستر تمامی ذراتش دود شد و رفت هوا
درواقع، ظرفیت انتخابی آزمون یک نفر از بین هزاران نفر هست و ایشون گفتن که تلاش برای نفر اول شدن ، تلاش بیهوده ایه
با اینکه این رو میدونستم ثبت نام کردم و تلاشم رو براش کردم
با وجود اینکه میدونستم ظرفیت یک نفره باور ب حداقل قبولی مرحله کتبی رو داشتم
اما الان...
دیگه باور هم ندارم
اما حیفه نیست؟
به هر حال سعی میکنم تمام تلاشم رو کنم.
شاید شد خدا رو چه دیدی؟
باور دارین به خدا؟
