
یه روز میفهمی بیشتر آدمایی که از دستشون ناراحتی، اصلاً قصد نداشتن زخمت بزنن
فقط اونقدر درگیر خودشون بودن که هیچ وقت نفهمیدن یه جمله، یه سکوت، یا رفتنشون برای یکی دیگه میتونه تا سالها تبدیل به کابوس بشه.
بعدش یه چیز عجیبتر رو میفهمی...این دنیا پر از آدمای بد نیست.
پر از آدمای ناآگاهه.
آدمایی که بلد نیستن دوست داشتن یعنی مسئولیت.
بلد نیستن هر ردپایی که روی روح یکی میذارن، یه روز شاید مسیر کل زندگیشو عوض کنه.
آدمها همیشه تاوان کارهایی رو که با قصد انجام دادن نمیدن...
بیشتر وقتها تاوان نادونیهاشونه.
تلختر اینجاست که خیلیها هیچ وقت نمیفهمن چه بلایی سر یه نفر آوردن.
زندگیشون رو ادامه میدن، میخندن، عاشق میشن، بچهدار میشن...
در حالی که یه نفر، سالهاست داره با زخمی زندگی میکنه
بعد از یه مدت، دیگه از خود اون آدم هم عصبانی نیستی.
از خودت و توقعاتت عصبانی میشی
بعضی جنایتها، هیچوقت توی اخبار نوشته نمیشن.
یه جملهای که اعتماد یه بچه رو برای همیشه میکشه.
یه خیانتی که باعث میشه یکی تا آخر عمر نتونه به هیچکس تکیه کنه.
یه تحقیر که تبدیل میشه به صدایی توی سر آدم؛ صدایی که سالها بعد، هر بار میخواد خوشحال باشه، آروم توی گوشش میگه:
«تو کافی نیستی.»
شاید برای همینه که بعضی آدما یهدفعه سرد میشن.
نه چون احساس ندارن...
چون یه جایی از زندگیشون فهمیدن احساس داشتن، گرونترین اشتباهیه که میشه مرتکب شد.
بعد همه تعجب میکنن.
میگن چرا دیگه اعتماد نمیکنی؟
چرا انقدر شکاکی؟
چرا همه رو با فاصله نگه میداری؟
هیچکس نمیپرسه قبل از این آدم شدن، چند بار مجبور شدی خودت رو از روی زمین جمع کنی.
چند بار به خودت قول دادی «این آخرین باره که به کسی اعتماد میکنم.»
و دردناکتر از همه اینه که...
آدمها معمولاً از همون زخمی که خودشون خوردن، برای زخمی کردن بقیه استفاده میکنن.دقت کردی؟
کسی که تحقیر شده، تحقیر میکنه.
کسی که دوست داشته نشده، بلد نیست دوست داشته باشه.
کسی که امنیت نداشته، ناامنی پخش میکنه.
و این زنجیره همینطور ادامه پیدا میکنه.
نسل به نسل.
آدم به آدم.
تا وقتی یه نفر، وسط این همه درد، تصمیم بگیره ادامهش نده.
تصمیم بگیره با اینکه خودش شکسته، کسی رو نشکنه.
با اینکه دروغ شنیده، راست بگه.
با اینکه بیرحمی دیده، مهربون بمونه.
شاید قویترین آدم دنیا اون کسی نباشه که هیچ زخمی نداره.
شاید اونیه که با وجود همه زخمهاش، حاضر نیست دردش رو به ارث بذاره.
و شاید ترسناکترین حقیقت زندگی همین باشه...
بیشتر زخمهای ما رو آدمهای شرور به وجود نیاوردن.
آدمهای معمولی به وجود آوردن.حتی خود من و تو.
شاید بد بودن، همیشه از نفرت شروع نشه.
گاهی از این شروع میشه که آدم هیچوقت جرئت نکنه به خودش بگه:
«ممکنه من، ناخواسته، قهرمان داستان خودم و کابوس داستان یکی دیگه بوده باشم.»