برای بنده جشن تولد نگرفتن مگر در 30 سالگی
و بسان پُتکی بر سر سنگی شکستم
متولد نشدم، مُردم
ما را می گویید
همه آوارگی
بعد آن فِسرده در خود
فرو رفته در این بحر تفکر که
چه بوده ام و چه کرده ام تا کنون ؟
چه می شوم و چه می کنم از اکنون؟
و در این گیر و دار و اوضاع
به ذهنم زد بیایم بنشینم و حساب کنم این کتاب سنم را
و خوشحال شدم، خوشحالی ای عظیم
ندایی آمد که چه نشسته ای محمدرضا!
یک سال تو را فرصت عطا نموده ایم تا 30 سالگی
تو را اکنون یک سال بیش تر وقت هست
آرام آرام ره توشه بر گیر
کنون هر چه داشته ای ز نادانی
بیارای به حُسن دانایی
ما را می گویید
همگی لذت
گفتندمان از نهان :
«جان نهان در جسم و تو در جان نهان
ای نهان اندر نهان ای جان جان»
که
«چه نشسته ای دور چو بیگانگان
اندرآ در حلقه ی دیوانگان»
و اما بعد
نخست فکر کردم که « پنیر مرا چه کسی جابجا کرد »
من که این کتاب را خوانده بودم دیگر چرا؟
چرا حواسم نبود به گذر این ثانیه های سهمگین ناآگاهی؟
چرا نمی دیدم خط پایان را
و چرا نمی شنیدم سوت پایان دهه ی دوم را؟
و دیالوگ هایی از فیلم «پاپیون» بود که از ذهن ما و از زبان آنها می آمد که مادر روحانی از پاپیون می پرسید :پاپیون اگر آزادیت را بدست بیاوری عمرت را در چه راهی صرف می کنی؟
و پاپیون می گوید :هنوز فرصت نکردم که به این موضوع فکر کنم.
و در جایی دیگر از فیلم داریم که
پاپیون می گوید :من بی گناهم آقای قاضی
و قاضی می گوید : بزرگترین گناه تو این است که عمرت را هدر داده ای .
خدایا ما را ببخش به خاطر بزرگی این گناه.
آری «صوفی نشود صافی
تا در نکشد جامی»
پس برای صافی نفس خویش زمان ها به کمین نهادم
و مکان ها به خاطره ها
قرارم با خود شد
که بیاندازم اتفاق ها را برای خود
که اصلاح کنم کژی ها را
آری محمدرضایم «رهایی از دورن اتفاق می افتد».
«آه از قلت توشه
و آه از دوری سفر».
پی نوشت : با تشکر از نوشته ی «120 روز تا 30 سالگی» آقای محمد ساکن در همین نوشت آباد ویرگول که بنده ترغیب به نوشتن این سطور شدم .
